“In our time of trial, our first aim ought to be to consider, not the trial or disappointment, not the pain or inconvenience it causes us, not the cause of it, or how we can be delivered from it, but this Divine assurance, this is something my Father has sent to me to make me humbler, holier, happier.”

Andrew Murray

To commemorate the 192^nd birthday of Dr Andrew Murray (May 9^th 2020), we developed the short series Celebration of Family: Letters of Andrew Murray to his children.

Final Episode

In 1906 Andrew Murray wrote: “Five of my children all in God’s school of trial!”

Loss of health, loss of work, loss of marital relationship; a child in serious illness; depression – his children’s letters told it all. One can almost hear him taking a few very deep breaths, before he continues: “I felt there was just one thing we could do, to ask God to be to each of them just what they needed, and to work out in them His blessed, loving purpose … I felt that I might write a letter which would be a message to each of you in your special need.”

We leave you with the gift of his words to his children, interwoven with some of his most treasured hymns.

CONCEPT:
Cecile Murray-Louw, Laurinda Hofmeyr & Isabelle Murray (Murray descendants)

RESEARCH & MATERIAL:
Isabelle Murray DRC Archives, Stellenbosch.

EPISODE 1:
Introduction

EPISODE 2:
Fatherhood

EPISODE 2-10:
Children

EPISODE 11:
Final Letters

“Look at this time of change from your ordinary work as an opportunity for some needed personal lessons and experiences. Regard yourself as being the special charge of your almighty Redeemer, and wait upon Him to work out His Blessed purpose.”

Andrew Murray to Charlie during WWI

To commemorate the 192^nd birthday of Dr Andrew Murray (May 9^th 2020), we developed the short series Celebration of Family: Letters of Andrew Murray to his children.

Episode 10 Charlie

Charlie, dubbed “Bonnie Prince Charlie” by his fellow students, was a charming and pleasant child and young man. Yet, soon after his arrival at Mvera Mission in Nyasaland, his letters indicate the tension he experiences in wanting to do ‘right and good’, while being ‘side-stepped’ by those in power. Throughout his life this pattern re-occurs as Charlie keeps struggling to find his true ‘worth’. Andrew’s frequent letters to him are tender, always guiding and full of graceful wisdom. Reading them, one experiences the embracing love Andrew embodied in his last years.

“God must do all or all is nothing. And God cannot do all unless all be expected of Him. All will not be expected from God until by an entire despair of his own strength, a man waits upon God in meekness, lowliness and total resignation to His divine power.” Andrew Murray to Charlie

CONCEPT:
Cecile Murray-Louw, Laurinda Hofmeyr & Isabelle Murray (Murray descendants)

RESEARCH & MATERIAL:
Isabelle Murray DRC Archives, Stellenbosch.

EPISODE 1:
Introduction

EPISODE 2:
Fatherhood

EPISODE 2-10:
Children

EPISODE 11:
Final Letters

Let the thought of breathing your own life into another be your incentive to have God breathe into you His life. If we have to pass on our life to others let us see that it be a pure and holy one.

Andrew to John at his son’s birth

To commemorate the 192^nd birthday of Dr Andrew Murray (May 9^th 2020), we developed the short series Celebration of Family: Letters of Andrew Murray to his children.

Episode 9 John

The third son, John Neethling Murray receive his calling to mission at the age of sixteen. After completing his studies at the Zending Instituut Wellington in 1893, he is sent as missionary to Waterberg.

Draught, famine, lack of housing and transport and malaria are but some of the challenges. After several fever attacks, Minnie returns home to her parents to recuperate – but this becomes a prolonged separation. On the brink of a divorce, John wrestles with God in prayer:

Ik wist niet hoe ik verlost moest worden uit mijn toestand. Ik bad God om hulp, en licht uit zijn woord. Ik begon Jesaja 30 te lezen en las de woorde “In stilheid en vertrouwen zal uw sterkte zijn.”

After four years of absence, Minnie returns. Ten years later, when John serves as chaplain during the WWI, Minnie effectively runs the mission.

CONCEPT:
Cecile Murray-Louw, Laurinda Hofmeyr & Isabelle Murray (Murray descendants)

RESEARCH & MATERIAL:
Isabelle Murray DRC Archives, Stellenbosch.

EPISODE 1:
Introduction

EPISODE 2:
Fatherhood

EPISODE 2-10:
Children

“Do pray amid your Studies, that you may be kept by God’s Spirit and Grace in entire consecration to Him.”

To commemorate the 192^nd birthday of Dr Andrew Murray (May 9^th 2020), we developed the short series Celebration of Family: Letters of Andrew Murray to his children.

Episode 8 Haldane

After Howson’s death, Haldane is looked upon as ‘the eldest son’ by his father. Haldane, being of independent mind, was the most accomplished student of the Murray-sons and won the coveted JB Ebden Prize to study at Cambridge. He made rapid progress in the field of education and was promoted to the position of school inspector. He and his wife, Minnie Parkes an equally progressive thinker, shared a love of literature and farming.

Haldane dies ‘in action’ on September 1916 in East Africa during WWI. At the time, his younger brothers John and Charles were still in action. Despite the loss, and being seriously ill and frail, Andrew holds unto his loving God, praying on the eve of 1916:

“Let us seek in the New Year to have our hearts open, and our prayers, our petitions made deep, to ask and receive more from God.”

CONCEPT:
Cecile Murray-Louw, Laurinda Hofmeyr & Isabelle Murray (Murray descendants)

RESEARCH & MATERIAL:
Isabelle Murray DRC Archives, Stellenbosch.

EPISODE 1
Introduction

EPISODE 2      
Fatherhood

EPISODE 2-10
Children

“Ontvang die Heilige Gees!” (Joh 20:19-23)

Welkom by die laaste byeenkoms van ons tiendae-ná-Pinkster-retraite hier vanuit die AMSS op Wellington!

Vandag nooi ek jou om jou verbeelding te gebruik en na jou gunsteling plek op aar­de te gaan vir hierdie afsluitingsgeleentheid – dalk by die see of in die Karoo, of op ‘n hoë berg. Maak dit vir jou ‘n spesiale moment en klee dit in (met ‘n kers of ikoon) soos dit vir jou die bes­te werk. Onthou om diep asem te haal tot jou gesig- en maagspiere sag en ontspanne is.

Steeds in die gees (Gees!) van Pinksterfees en Drie-eenheidsondag, fokus ons vandag op Jesus se eerste ontmoeting met sy dissipels ná sy opstanding uit die graf, net ná sy verskyning aan Maria Magdalena, volgens die Joh-evangelie. Ons LEES Johannes 20:19-23.

Die konteks waarin hierdie verhaal afspeel, is een van vrees en “sosiale afstand.” Die deure is dig gesluit en dit is laat in die aand. Ons kan ons enigsins voorstel hoe die atmosfeer tussen hierdie ontwrigte, ontnugterde groep mans moes wees.

Skielik verskyn die lewende Jesus aan hulle – geslote deure ten spyt! Hy gaan staan tussen hulle en troos hulle met ‘n seëngroet: “Vrede vir julle!” En wanneer Hy sy hande en sy sy ter be­ves­tiging vir hulle wys, lees ons dat hulle vrees en angs in vreugde verander (v20) – byna soos die Emmausgangers van Lukas 24. Dan, as Jesus hulle ‘n tweede keer seën met “Vrede vir julle!” voeg Hy ‘n opdrag by: “Soos die Vader My gestuur het, stuur Ek julle ook.” Hy ver­seker hulle on­mid­del­lik van die toerusting en gesag wat hulle in staat sou stel om dit te kan uit­voer as Hy op hul­le blaas en sê: “Ontvang die Heilige Gees!” Dan volg die eerste ruimte as’t ware waarin hierdie gesag gevoel moes word in v23, naamlik dat hulle mense van hulle sondeskuld moes vryspreek.

Kom ons dink vir ‘n wyle na oor die vergelykende woordjie “soos” in v21. Volgens Johannes, is Jesus besonder lief vir hierdie soort uitdrukking: “Bly in My, soos Ek in julle” (15:4); “Net soos die Vader my liefgehad het, het ek julle ook liefgehad” (15:9); “Julle moet mekaar liefhê net soos ek julle liefgehad het” (15:12); “Ek het U heerlikheid aan hulle gegee, sodat hulle een kan wees net soos ons een is” (17:22).

Vir die Johannese gemeenskap het Jesus se menswording ‘n nuwe begin ingelei, ‘n hernu­wing van God se verbond met Israel. Vir húlle was sy ganse bediening die beliggaming van God se liefde en sorg vir die wêreld – of Hy hulle tradisies herinterpreteer het of na siekes omgesien het, sy dissipels se voete gewas het of aan ‘n skandekruis gesterf het. Sy reaksie op die konteks van sy tyd was om mense in wanhoop ráák te sien, deernis met hulle te hê, hulle selfs aan te raak – dikwels teen die sosio-kulturele grein van die samelewing. Dit alles dien as ‘n voorbeeld vir sy volgelinge en moedig hulle aan om soortgelyk te doen. In Joh 13:34 sê Hy vir hulle: “Ek gee julle ‘n nuwe opdrag: Net soos Ek julle liefgehad het, moet julle ook mekaar liefhê. Dít is hoe almal sal weet dat julle my dissipels is.” Anders as die ander drie evangelies se weergawe, “Jy moet jou naaste liefhê soos jouself,” herinterpreteer Johannes die liefdesgebod van Levitikus 19:18 vanuit die radikale perspektief van Jesus se voorbeeld. Om soos Jesus deur God geroep en gestuur te wees, beteken om sy gesindheid en gedrag aan te leer soos kinders wat spontaan doen wat hulle ouers doen, en dan meer en meer soos die ouers word…

Sal ons bid?  Drie-enige God, vul my met U Gees sodat ek – soos Jesus – ‘n besielende voorbeeld en ‘n bron van egte troos vir ander sal wees, juis omdat ek weet in wie ek geanker is.  AMEN

“Zijn was de onafscheidbare amanuensis van haar vader … Op haar sympathieke arm heeft hij dan ook geleund.” –  De Kerkbode on Annie’s death 1929

To commemorate the 192^nd birthday of Dr Andrew Murray (May 9^th 2020), we developed the short series Celebration of Family: Letters of Andrew Murray to his children.

EPISODE 7 ANNIE

Annie Jemima Murray (25 October 1863 – 5 March 1929) was a keen scholar of literature and loved books and writing. Her passion was partly fulfilled as librarian of the Huguenot Seminary and College, but more so as Andrew’s fulltime ‘scribe’ for his last twenty years. As such, Annie shared a close living and working relationship with her father Andrew. Her memories, notes, diaries and the transcriptions of his diaries, working notes and the quotes of others he took to heart, shed light on Andrew’s personhood. She writes:

One morning after watching the sun rising over Groenberg, Father prayed:

We have just seen the sun rise. It is Thy almighty power. It is Thy Omnipotence. In all nature around us Thy power is working patiently and persistently. May it work powerfully in our hearts taking away all sin and self-sufficiency; all pride and self-exaltation.

CONCEPT:
Cecile Murray-Louw, Laurinda Hofmeyr & Isabelle Murray (Murray descendants)

RESEARCH & MATERIAL:
Isabelle Murray DRC Archives, Stellenbosch.

EPISODE 1:
Introduction

EPISODE 2:
Fatherhood

EPISODE 2-10:
Children

Die kuns van onthou: Om nuut te blý kyk (Joh 15:1-10)

Goeiedag – ek vertrou dat God se pad met jou hierdie week gevul is met oorvloedige genade en troos!

Nav die verhale waarby ons sover stilgestaan het, gesels ons vandag oor die kuns van ont­hou. As ‘n mens vir Natanael, die Samaritaanse vrou, die blindgebore man en Stefanus ná alles sou vra: Wat onthou jy? Wat het jy in die krisis ontdek?, wat dink jy sou hulle antwoord? En as ek vir jóú sou vra, Wat onthou jy as jy agtertoe kyk, en vorentoe, en óm jou?, hoe sal jy reageer?

Ek gesels met jou oor die kuns van onthou as die kuns om ánders te kyk – veral in tye van trauma. Dis ‘n manier om van die bitter en soet van die lewe sin te probeer maak. Ons álmal word hiermee gekonfronteer in die onseker tyd van Covid-19. Om hoegenaamd te kan onthou, is ‘n groot geskenk – ons weet dit maar te goed. Maar dis ook ‘n keuse. Dit gaan veral oor hóé ons onthou en wát ons in die verlede en toekoms as belangrik beskou. Trou­ens, iemand het gesê, “wat ons as ‘die verlede’ en ‘die toekoms’ beleef, verraai baie van wie óns is.” Dit geld ook ons verstaan van die sogenaamde “nuwe normaal” in hierdie tyd. Ons is wat ons (kies om te) onthou! Wat beteken dat ‘n mens onthou wat vir jóú saak maak, wat vir jóú belangrik is. Daar­om is onthou altyd ‘n risiko, met die moontlikheid van blindekolle vir ander se ervarings en vir wat vir húlle belangrik is. Dit wys ook hoe belangrik die lens, die bril is waardeur ons na ons eie en ander se stories kyk. ’n Mens kan dus te min óf te veel onthou, en mag nodig hê om daar­aan herinner te word (hoe) om te onthou, en ander kere weer (hoe) om te vergeet…

Dus: Omdat ons keuses het, kan ons kies om ons stories op so ‘n manier óór te vertel dat dit ‘n nuwe storie word, álmal se storie. Omdat ons verhale in hierdie land so diep vervleg is met mekaar, in besonder nou weer met die pandemie, vorm ons noodwendig deel van mekaar se herinneringe. En omdat ons kan kies hoe ons onthou, hoef niemand ‘n slagoffer van hulle verlede te wees nie. Victor Frankl, Joodse skrywer en sielkundige wat die Nazi-konsentrasiekampe oorleef het, het gesê: “Ons wat in konsentrasie­kampe geleef het, kan die mense onthou wat deur ons slaaplokale geloop het om ander te troos. Hulle het selfs hul laaste stukkie brood vir ander gegee. Hulle is die bewys daarvan dat alles van ons weggeneem kan word, behalwe één ding, die laaste van alle menslike vryheid, nl om jou eie houding in enige omstan­dig­­hede te kan kies.”

In Johannes 14-16 berei Jesus sy dissipels voor vir die tyd wanneer Hy hulle sou verlaat om na sy Vader terug te gaan om vir hulle plek voor te berei. Dis ’n hartseer tyd van verlies en afskeid vir die dissipels. Maar dan kom die verrassende. Rég in die middel van Jesus se gesprek oor “weggaan” (Joh 14 en 16) praat Hy met hulle oor “bly,” oor “remaining.” En gee Hy vir hulle die diep­­­ste geheim wat hulle sou help om, soos Hy, ánders te blý kyk: “Bly in My, soos Ek in julle” / Maak julle woon­plek in My, soos Ek myne in julle (15:1-10; vgl 1:14). Ek LEES Joh 15:4-5. Om dit moontlik te maak, beloof Hy dat die ánder Trooster, wat hulle sal herinner aan alles wat Hy hulle geleer het, mét hulle sal wees wan­neer hulle hom nie meer sien nie (14:16-17, 26; 16:7, 10, 13).

Hierdie retraite is juis bedoel om jou in die ná-Pinkstertyd te help met die kuns om nuut te kyk, jou bril skoon te maak en jou perspektief in te stel op God se teenwoor­dig­heid. Daarmee wil die Gees jou help. Dalk is die grendeltyd vir jou ’n welkome tyd van (meer) afsonder­ing en stilte waarin jy fyner leer kyk en onthou – vorentoe en agtertoe…

Ons bid saam:  O Skeppergees, help ons om te onthou dat die lewende God wat op die troon van die heelal sit, beloof om alles nuut te maak, sodat ons in die hier en nou sal blý hoop.  AMEN

Hemel op aarde vir ‘n blinde bedelaar? (Joh 9:1-41)

Welkom by die tweede week van die Andrew Murray-Sentrum vir Spiritualiteit se ná-Pinkster-retraite! Mag die vars bries van God se Gees vandag deur jou binneste waai en jou met nuwe moed en vreugde vul. Kom ons haal ‘n paar keer soos kinders asem – in deur die neus en uit deur die mond, totdat jou liggaam ontspanne is en gereed om op God se teenwoordigheid te fokus.

Ons reis vandag verder deur die landskap van die Joh-evangelie. Dit val ‘n mens op dat Jesus nooit ‘n geleentheid laat verbygaan om iemand ráák te sien en by hulle te vertoef nie, al het Hy geweet hoe onbetroubaar mense is (2:24-25). Ons staan hierdie keer stil by sy ontmoet­ing met ‘n blind­gebore man wat as ‘n bedelaar, waarskynlik in die omgewing van Jerusalem, bekend was (Joh 9). Blinde bedelaars was as die laagste op die sosiale leer beskou. Hulle het waarskynlik sleg geruik, is deur godsdienstige mense as “sondaars” beskou, en was ‘n irritasie vir almal wat verbygaan. Terwyl die samelewing se stereotipes oor fisies en psigies uitgedaagde mense hulle verblind het om hierdie man enigsins ráák te sien, doen Jesus die buitengewoon verrassende ding om hom in ere te herstel, en dit nogal op ‘n Sabbat! Kom ons kyk weer…

Ons LEES Joh 9:1-7. Dan volg daar verskillende tonele waarin die man se bure (vv8-12), die Fari­seërs (vv13-17), sy ouers (vv18-23), die Jode (vv39-47) en hyself kommentaar lewer op sy her­stel. Niemand glo sy storie nie en uiteindelik word hy uit die sinagoge geban (v34). Jesus weer, word daarvan beskuldig dat Hy nie van God kom nie, omdat Hy die Sabbat ontheilig (vv14-16).

Dié storie sou na alle waarskynlikheid as ‘n reuse skok vir ‘n eerste gehoor gekom het. Vir die Jode was reinheid prioriteit nommer een in alles – dink maar aan hulle heilige plekke (soos die tempel), heilige dae (soos die Sabbat), en heilige mense (soos die hoëpriester). Dít kan ons vir ons goed voorstel: in ‘n eerste-eeuse Mediterreense samelewing waar eer en skande kern­waardes was, sou ‘n blindgebore man nie tel nie – vir seker nie iemand op wie jy tyd en middele sou mors nie. (Klink dit dalk bekend?)

Al wat Jesus se dissipels van dié man interesseer, is die vraag wie vir sy siekte ge­blameer moet word – hy self of sy ouers? Geen deernis nie, net die kru vraag na die oorsaak van sy blind­heid. In húlle denkraamwerk moes iemand se sonde vir sulke ellende verantwoor­de­lik gehou word. (Dit klink byna soos van die vrae wat ons in die Korona-tyd hoor! Wie het gesondig, wie moet geblameer word, dat ons nou met ‘n globale virus-pandemie sit?)

Jesus keer egter die dissipels se vraag óm deur te kenne te gee dat dít nie is wat hier tel nie, maar dat die man blind gebore is “sodat die dade van God in hom geopenbaar kan word” (v3). Dan word die res van die drama van sy genesing en die verskillende gesprek­ke as ‘n fyn, ironiese woordspel beskryf tussen wat dit beteken om te sien en om blind te wees, fisies sowel as geestelik… Kom ons LEES Johannes 9:35-41.

Direk ná Joh 9 volg hoofstuk 10, wat o.a. praat oor diewe wat slag en uitroei – wat lewe in oorvloed steel (10:8-10). My vraag aan jou vandag is: Het ons die waagmoed om die vooroordele wat ons verblind en daarvan weerhou om mense ráák te sien, by die naam te noem as diewe wat lewe in oorvloed van ons steel (veral in die intieme ruimtes van ons huise, maar ook op ons markpleine)?

Kom ons bid:  O Heilige Gees, Wind van God, waai oor die leegheid van my lewe en bring my ingewande in beroering oor die onsêbare sugte van hulle wat my pad kruis.  AMEN

Hemel op aarde vir ‘n Samaritaanse vrou? (Joh 4:1-42)

Dagsê!  Mag die Gees van Pinkster jou vandag herinner aan hoe diep jou Maker oor jou voel, en jou na plekke in jou gedagtes neem wat jy nie geweet het bestaan nie. Onthou gerus jou liggaams­­­houding en asem­haling as voorbereiding om God se woorde – dalk as fluistering – te ontvang.

Hoe langer ons in die verhaal van die Johannes-evangelie vertoef, hoe meer word ons bewus van hoe fyn Jesus mense rááksien. Soms word iemand aan hom voorgestel (Natanael en Petrus [Joh 1]). Soms is die ontmoeting heel “terloops” (bruilof in Kana [Joh 2], blindgebore man [Joh 9], Maria wat sy voete by ‘n ete in Betanië met nardusolie salf). Sóms lyk dit asof Hy iemand doelbewus inwag (vrou by die put [Joh 4], Tomas die tweede keer toe die dissipels ná Jesus se opstanding bymekaar is [Joh 20:26-29], die dissipels op die strand [Joh 21]). Soms ontmoet Hy hulle op vreem­de tye en plekke (Nikodemus [Joh 3], vrou by die put [Joh 4]). Ander kere lyk dit asof Hy eers wág en hulle geloof toets voordat Hy tot aksie oorgaan (dissipels in die storm [Joh 6], Marta en Maria toe Lasarus sterf [Joh 11], Jesus wat sy dissipels se voete tydens die ete was [Joh 13], Maria Magdalena by die graf [Joh 20]).

Die punt is dat Jesus volgens al hierdie verhale nooit ‘n geleentheid laat verbygaan om iemand werklik ráák te sien en by hom/haar te vertoef nie, selfs al het Hy geweet hoe onbe­trou­baar en dislojaal mense is (2:24-25; 13:11, 21). Ons kyk vandag en môre ‘n bietjie dieper na twee besondere verhale in die Joh-evangelie, naamlik dié van Jesus se ontmoeting met ‘n vrou by die put van Sigar in Samaria (Joh 4:1-26), en ‘n blindgebore bedelaar (Joh 9). Terwyl die same­lewing se stereotipes oor vroue en siek (dws “sondige”) mense hulle in albei gevalle so verblind het om hierdie twee mense enigsins ráák te sien, doen Jesus die bui­ten­gewoon verrassende ding om albei in ere te herstel… Kom ons kyk weer. Ek LEES slegs die begin van die Samaritaanse vrou se storie in Johannes 4:1-15.

Die verhaal van Jesus en die Samaritaanse vrou vroeg in die Joh-evangelie moes as ‘n skok vir die eerste gehoor gekom het. Vir ‘n samelewing waar eer en skande kernwaardes was, ge­beur daar sommer ‘n hele klomp “verkeerde” goed in hierdie verhaal: Jesus as Joodse man steek die ge­wraak­te grens vanaf Judea na Samaria oor en praat met ‘n vreemde vrou in die publiek. Boonop vra hy haar vir water sonder dat Hy sy eie skepding het, terwyl Jode en Samari­tane nooit uit dieselfde beker sou drink nie! (vgl 4:9, 27). Die feit dat sy alleen op die warmste tyd van die dag gaan water skep en nie soos gebruiklik saam met ander vroue teen die koeler aand nie, mag aandui dat sy sosiaal uitgesluit was. Die uiteinde van die verhaal is dat sy alles los en vir die mense (mans?) van die dorp gaan sê: “Kom kyk…!” (4:28-30, 39-42). Ek LEES dit.

Soos hierdie vrou, het elkeen van ons ‘n storie. Hoe voel jy oor jóú storie? Stel jou voor Jesus kom vandag onaangekondig by jou sit en vra vir jou, Vertel my jou storie, waar begin jy?

Sal ons bid?  Here, my mond hang oop en ek snak na asem. U ontroer my as U so na-aan mense kom, aan mý kom, en so intiem met my praat. Dankie dat ek veilig is by U, met my hele storie en al.  AMEN

Om deur God ráákgesien te word (Joh 1:43-51; 21:2)

Welkom by die alternatiewe kapél van die Andrew Murray-Sentrum vir Spiritualiteit! Dit is die tweede week van ons ná-Pinkster-retraite vir predikante, lidmate, en veral sorgwerkers, met die tema: Kyk (weer), Ek maak alles nuut (nav Openb 21:5).

Mag ook hierdie week se “saamwees” – net daar waar jy is – ‘n ruimte word waar God jou ontmoet, en jy God nuut rááksien en ráákhoor. Teen hierdie tyd besef ons hoe belangrik dit is om ingestel te wees om bewustelik in God se teenwoordigheid tuis te kom. Ons weet dat ‘n ontspanne liggaam help om dieper waar te neem en fyner te luister, en dat asemhaling ‘n be­langrike rol hierin speel. Neem dus jou tyd, haal ‘n paar keer diep asem, en volg die gang van jou asem deur jou liggaam. Doen dit terwyl jy rustig gaan stap. Óf in ‘n gemaklike posisie sit – met ‘n kersvlam, om jou aan God se lig te herinner, en jou hande in ‘n ontvangende posisie op jou skoot…

Ons het verlede week vlugtig na karakters in die Nuwe Testament gekyk wat getuig dat hulle God se hemel óóp gesien het, en dat alles daarmee vir hulle nuut geword het – al het hulle omstandighede versleg. Ons is herinner aan hoe Johannes op Patmos – te midde van sosio-ekonomiese druk van die Romeinse Ryk – vir Jesus Christus as geslagte lam op die troon van die hemel gesien het (Openb 1:1-9). Ons het gesien hoe Jesus sy dissipels, spesifiek vir Natanael, uitdaag om óóp te wees om deur God se teenwoordigheid verras te word. Die wonder van elkeen van hierdie verhale is dat Jesus hulle éérste raaksien, dat Gód telkens die inisiatief in die ontmoeting neem. Kom ons speel die verhaal van Natanael in Johannes 1:43-51 in stadige beweging terug. Ek LEES dit weer.

Vir Natanael, met al sy vooroordele, begin die gety draai as Jesus hom on­der ‘n vyeboom rááksien (1:48). As Filippus hom van Jesus vertel en sê, “Kom kyk self!” staan Natanael huiwerig nader. En dan ge­beur ‘n aangrypende, eintlik skokkende ding. As Jesus hom sien naderkom, dié man wat nou net nog gevra het of daar iets goeds uit Nasaret kan kom, bevestig Jesus hom met: “Kyk, hy is waar­lik ‘n Israeliet in wie daar geen bedrog is nie.” As Natanael verstom vra, “Waarvandaan ken U my?,” antwoord Jesus dat Hy hom onder die vyeboom gesien het nog vóór Filippus hom geroep het. Dan begin Natanael se oë oopgaan. En Jesus sê: “Wag, Natanael – dís nog niks. Jy sal nóg groter dinge sien…” (1:50-51).

In die eerste-eeuse konteks van die magtige Romeinse Ryk, sien die skrywer van die Joh-evangelie God se hemel oop – in en deur die teenwoordigheid van Jesus. Soos hoofstuk 1:14 getuig: “En die Woord het mens geword en onder ons kom woon, en ons het sy heerlikheid aanskou … vol genade en waarheid.” Vir Johannes is sien (om te onderskei, te herken) baie belangrik (vlg 1:29, 32, 35-39a, 46, 50-51): “Julle sal die hemel oop sien en die engele van God wat opstyg en neer­daal op die Seun van die Mens.” Hierdie is ryk simboliese taal kenmerkend van daardie tyd, soortgelyk aan die beeldspraak wat in Openbaring gebruik word om te sê dat Jesus die hemel (dws God se nabyheid) aarde toe gebring het. Vir diegene wat die Hebreeuse geskrifte geken het, sou dié uitdrukking waarskynlik aan Jakob se droom in Gen 28: 12-15 herinner, en sy reaksie daarop in vv 16–17: “Die Here is op hierdie plek … Dit is niks anders nie as die huis van God; dit is die poort van die hemel.”

En onmiddellik hierna doen Jesus sy eerste wonderwerk in Kana – Natanael se tuisdorp (2:1-11; 21:2)! Kan ons ons voorstel hoe verbysterd Natanael moes wees, en hoe diep Jesus se woorde en op­trede sy stereotipes oor hierdie man uit Nasaret moes uitdaag (1:46)?

Neem tyd om versigtig oor hierdie verhaal na te dink. Gebruik jou verbeelding en verplaas jou in Natanael se sandale. Lees dié dramatiese openingstoneel van die Joh-evangelie nog ‘n keer stadig en hardop, en neem dan vir Jesus in jou gedagtes saam met jou na jóú tuisdorp. Waaroor gesels julle?

Sal ons bid?  Here Jesus, help my om te snap dat my verhouding met U telkens daar begin waar Ú my raaksien.  AMEN